son
veda etmek böyle bir şey sanırım. hem söyleyecek çok şeyiniz var, hem de hiçbir şey yok aslında. öylesine donuk, hissiz ve sessiz bir an.
bloglar bir nevi terapi. yalanlarla dolu sanal dünyanın en gerçek ve içten yeri olsa gerek. diğer yandan bir itiraf ve aynı zamanda bir kaçış. ama her şeye rağmen asla boş bir defterin ve kalemin içtenliğini sunamaz. yani sanırım. ama değil ya, insan yazmaktan korkuyorsa, nereye yazdığının ne önemi var ki. hak veriyorum.
herkes hayatının bir döneminde küsmüştür birilerine, konuşmamıştır, dargın kalmıştır. bu öyle bir şey değil ama. veda etmek. ne kadar da zor, acımasız. sessiz. ben daha önce insanlara veda ettiğimi zannediyordum, yanılmışım. daha önce hiç kimseye veda etmemişim. lütfen siz de etmeyin. diyorum ya zor. insan söylemek istediklerini mi söylesin, yoksa kalan o kısacık anın tadını mı çıkarmaya çalışsın. yok olmaktan söz ediyorum burada, o anın o kadar değeri var ki. bitmesin istiyorsun, kapanmasın istiyorsun. ama bitiyor.
uzunca süre buralarda olamayacağım, belki hiçbir zaman. ama bakarsınız yarın bile dönebilirim. sonuçta bunun adı hayat, ne zaman ne olacağını kim bilebilir ki?
bir eylül günü açılmıştı burası, dayanılmaz yazma hissiyle hayata geçirilmişti, tesadüf o ki bir eylül günü kapanıyor. bloglar söylenemeyen şeyleri içinde saklar, satır araları okunursa aslında verilmek istenen mesaj her zaman verilmiştir. satır aralarının etrafında ise onu saklayan kelimeler bütünü bulunur, gerisi boş. sanırım söylenecek çoğu şey söylendi. artık o yazma hissi kaybolduğuna göre burasına da pek gerek yok. aslında yazacak ve anlatacak çok hikaye var, ama yeri artık burası değil. eski defterleri ve mürekkebi tükenmiş kalemleri saklandıkları yerden çıkarma vakti geldi.
çünkü söylemediğin zaman ne oluyor biliyor musun? o kelimeler içinde büyüyor önce, sonra şişmeye ve nihayetinde çürümeye başlıyor. en sonunda seni de çürütüyor. arta kalan ise birkaç tane kelime oluyor. onları da hiç bir zaman söyleyemiyorsun. böyle bir durum işte. o yüzden siz siz olun, zamanı geldiğinde söyleyin, daha geç değil.
| o masalın gerçekleşmesini dilerdim, bunu çok isterdim evet, saklamayacağım. ancak bir yaz gecesi rüyasında gerçek olabilecek kadar güzel bir masaldı. ve o masalın bir eylül günü bitmesi ne kadar şaşırtıcı olabilir ki. hiç. | ||
| eh. | ||
| size de söyleyeceklerim var. çok değerli vaktinizi benim değersiz yazılarıma ayırdığınız için teşekkür ederim. geçen 5 yıllık süreçte bu siteye girmiş herkese teşekkür ederim, hepinizi seviyorum. |
ve ben, herkes gibi oralarda bir yerlerde olmaya ve beklemeye devam edeceğim elbet
bitti.
2013
nezaketsiz ve kaba insanların şehri
bir şehri güzel yapan şey binalardan fazlası olmalı. benim için de öyle sanıyorum. o şehri güzel yapan şey kendisi değil, size hissettirdikleridir, esasında bunu sağlayan da insanlardır. her şeyin ötesinde sıradan bir insan olan ben, böyle düşünüyorum.
şehir size bir şeyler vaad etmeli mutlaka, ulaşımın rahat olması bir araç olabilir mesela, parklar, bahçeler ve dahası. ama tek başına yeterli değil, eksik bir şeyler yok mu sizce de?
sıradan bir gün
bir koşuşturmaca süre gitsin, insanlar ne yaptığının ya farkında değil, ya da herkes delirmiş durumda. kendimi ayırdığım felan yok. ben de en gerizekalılardan olmak üzere dahilim belki bu duruma. ama en azından bu yüzden acı çekiyorum diyerek kendimi ayırma cürretini gösterebilirim.
ozlemek uzerine
buraya ozlemek uzerine bir yazi gelecek, sayet icimdeki kirintilar toza donusmezse, zira kac gundur rahat vermiyor. buraya yazarsam biraz dinginlesir dedim, bak soz veriyorum, unutmadim der gibi. hem her girisimde burayi gorursem utancimdan kalan ne varsa yazabilirim.
ama tabii ki tum bunlar sonda soyleyecegimizi basta soylememizden ali koyamaz. ozlemek guzeldir ki, her zaman ozleyeceginiz birileri olsun ve onun kiymetini bilin, uzulmeyin de sonra…
yeni
aslına bakarsanız yeni garip bir kelime. içinde bir sürü anlam barındırabilir. biraz heyecan olmazsa olmaz tabii ki, bir miktar bilinmeyen, haliyle merak uyandıran. herkes için çağrışımı farklı olabilir. belki bir başlangıç da olabilir. ama ne olursa olsun yeni bir şeyler olmuşsa mutlaka kıyıda köşede değişen bir şeyler vardır. sanırım benim için de yeni bir dönem başlamak üzere.
2013
kader şans tesadüf ve dahası
bak ne anlatıcam. kelimesi kelimesine ibretlik ve gerçek. şu saatten sonra vay efendim şans diye bir şey yokmuş, kader de neymiş, tesadüf olmazmış felan demeyin. kalbinizi kırarım bak. nasıl yok, bal gibi var işte.
gün öğleden sonra başlıyor. hedef bakırköy’e gidip askerlik durum belgesi almak. teyzemlerin bahçelievlerdeki evinden çıkıyorum. hava güneşli, daha şimdiden terlemişim.
elveda ve merhaba
blogu açalı beri bir şeyler yazmadığım herhangi bir ay olmamıştı. aslında bu bir baskı oluşturuyor üzerimde, bak bu ay yazmadım şeklinde. rutinleşmiş işler keyif vermez. hele konu yazmaksa zorlama asla olmaz. bazen çok yazmak istersin ama sonra diyerek ertelersin, tarih sonra olunca da her şey çoktan gitmiştir. o yüzden en saçma anlarda bile yazmalı insan.
son zamanlar
son zamanlarda yaptıklarıma bakma ne olursun, onlar ipe sapa gelir şeylerdi diyordu ilhan şeşen, yoksa ben mi yanlış hatırlıyorum?
bir de son zamanlarda hiçbir şey yapmayanlar var, mesela ben bu gruba giriyorum. tutturmuşuz bir yol gidiyoruz, etrafta neler oluyor farkında değiliz
hiçbir şey yapmamak
hiçbir şey yapmamak ne kadar zor olabilir ki? tahmin bile edemezsiniz ne kadar zor olduğunu, hani aynı şeyleri yaşadığımdan değil, bizim bi arkadaş anlattı içinde olduğu durumu ordan biliyorum, yoksa ben ne bileyim lan, dolu bir hayatım var, her şey yolunda gidiyor, yeey.
adı olmayan roman
geceleri uyku tutmayınca hep yazasım gelir. bazen hayata dair bazen de derslerimle ilgili, ne olduğu önemsiz aslında, sadece duyguları dile getirmek belki. aslında uyku tutmayınca yazasım gelir yanlış olabilir, yazasım geldiği için uyku tutmaması daha mantıklı değil midir sizce de? sanırım öyle çünkü yatakta sağa dönüp durmaktan ve aklımdan geçen düşünceleri dizginlemekten yoruldum. dolayısıyla yazma zamanı. düşünceler sözlere ya da kelimelere dökülmediği sürece çok ağır sonuçlara yol açabilir, o yüzden olabildiğince konuşmalı ya da yazmalıyız.