adı olmayan roman
geceleri uyku tutmayınca hep yazasım gelir. bazen hayata dair bazen de derslerimle ilgili, ne olduğu önemsiz aslında, sadece duyguları dile getirmek belki. aslında uyku tutmayınca yazasım gelir yanlış olabilir, yazasım geldiği için uyku tutmaması daha mantıklı değil midir sizce de? sanırım öyle çünkü yatakta sağa dönüp durmaktan ve aklımdan geçen düşünceleri dizginlemekten yoruldum. dolayısıyla yazma zamanı. düşünceler sözlere ya da kelimelere dökülmediği sürece çok ağır sonuçlara yol açabilir, o yüzden olabildiğince konuşmalı ya da yazmalıyız.
işte böyle bir gece benimkisi de, dayanamayacak noktaya gelinceye kadar sabah yazarım nasıl olsa diyordum ki büyük bir tehlikeyi farkettim, mutsuz uyanabilirdim, yazmadığım ve düşünceleri özgür bırakmadığım için. sabah olduğunda yoğunlaşan düşünceler çoktan gitmiş olacaktı ve belki de ben neden üzgün olduğumu bile hatırlamayacaktım. o yüzden sonu gelmeyecek olsa bile yazmaya çalışmak güzel.
bir erkekle bir genç kızın hikayesi olsun bu, henüz adı koyulmamış. paris’te başlasın. isimler türkçe olur umarım, ama kız parisli olsun, ya da uzun zamandır orada yaşıyor olsun. ve üniversitede sanat tarihi okuyor. erkek ise parisli değil, ama orada yaşama düşüncesi bile heyecanlandırıyor, her şey monmartre’de küçük bir cafede başlasın. acaba nereye gider bu hikaye, nereye gider ve nasıl gelişir. belki hiç başlamaz bile, bunu belirleyecek tek şey zaman ve uyumaya engel olacak düşünceler olacak sanırım, o zaman geldiğinde tek yapmam gereken düşüncelerin önünden çekilerek kelimelerin oluşmasını beklemek olacak. adı da belki uzaktaki kadın olur, kim bilir.
Yoruma kapalı.