bahaneler ve
bahaneler garip. ne çok bahane uyduruyor insan farkettiniz mi. ya da lafı dolandırmayayım, herhalde ilk kez lafı dolandırmayacağım, ilginç şeyler olabilir bu gece. hayatım kendime bahaneler üreterek geçti neredeyse. vazgeçtiğim ya da başaramadığım bir şey olduğunda önüme bir bahane çıkararak kendimi rahatlattım herhalde.
iyi de, bu insanın kendini kandırması değil midir? işten ayrılırken bir bahanem vardı, okula gidecektim. sonra okulu bıraktım, yine bahanem hazırdı, diğer derslerim ağırdı, yetiştiremiyordum. sonra okulu bıraktım. bahanelerimin arkasına sığınarak. kursa da gitmedim, yine kendimce bahanelerim vardı. ne büyük şey yüksek lisans yapmak, bir sürü şeye bahane oluyor. kursa da gitmedim sonra, yoğunum dedim. işin garibi 3 ay geçmesine rağmen hiçbir yapmadım okula dair. eylül ayında nasılsam hala öyleyim. bırakmış, boş vermiş, merak etmeyen, sonunu düşünmeyen. okula gitmeyen.
bahaneler diyordum, insan neler engelliyor hayatında bahaneler sürerek. sadece kendi bildiği bahaneler. kendisini meşrulaştırıyor sözde. sadece kendisi biliyor ve yine sadece kendisi bunların doğru olmadığını, sadece içini rahatlamak için öne sürdüğünü biliyor. işte o zaman her şey aslında başa dönüyor.
ertelediklerini, cesaret edemediklerin geliyor akla.
insanın hiç sebep yokken dizlerinin bağı çözülür mü, ağlamaya başlar mı aniden.
sahi sizin bahaneniz neydi?
Bahaneler bizim fırtınadan kaçarken sığındığımız bir liman aslında.ne yazık ki benimde yıllardır bahanelere sığınma konusunda üzerime yoktur.
çok ta farklı değiliz işte..Şu bahane konusunda..Bende işteki yoğunluk bahanesi ile okula gidesim kalmadı.
Oysa ne kadar da hevesliydim..Ne kadarda hayatımı değiştirmeye meyilliydim…
Artık değilim.
Kabul ettim.
Her şeyi.
insanın bile bile, göre göre kendini kandırması ya da kandırdığını sanması işte. kötü.