ara vermek
sonbahar da geldi. bir şey farkettim. yazılara başlık bulmak çok zor ve bunun yanında yazmanızı kısıtlıyor. yazmak istiyorsunuz ama başlamadan bir başlık bulmak direk kısıtlıyor sizi. ben mesela bir şeyler yazmak istiyordum ama durdum 2-3 dakika ne ki bunun başlığı dedim, çoğu uçtu gitti belki de. sonra zorladım, ara vermek evet.
tahmin edilebileceği üzere okullardan birisini bıraktım, diğerine de bir aydır gitmiyorum! yuppi. 25 yıllık ömrümün en güzel tecrübelerinden biriydi italyanca öğrenmek, ya da öğrenmeye çalışmak. bunu tecrübe etmek bile bir meydan okumaydı belki. ertelenmiş hayaller hatta hayatlar var içinde. italyanca ingilizceye nazaran oldukça zor ama öğrenmesi çok eğlenceli. gerçi insanın haz alması öne çıkıyor sanırım. belli bir kalıba sığdırması zor, hoşlanırsanız her şey daha kolay olur. öyle ama, sanırım bir yaştan sonra, ya da ne bileyim. yapamadım işte devam edemedim. sınıfın ortamına ya da okulun uzaklığını bahane edebilirim. yine de 1 ay gittim diye avutabilirim kendimi. bildiğim birkaç kelimeyi kullanarak aynı cümleleri yüzlerce kez tekrarlayabilirim. bilmiyorum. bırakmadan evvel içimde bunun savaşını verdim resmen. her gün bırakıp bırakmama aklımı kemirdi. aslında hiç gitmeyecektim ama bir başlayınca, öğrendikçe bırakmak istemedim hiç. ama istediklerimiz ne zaman oluyor ki, çok sık değil. adına ne derseniz diyin, bir başka hayali daha erteledik ya da hiç gerçekleşmemek üzere rafa kaldırdık. ciao l’italiana.
işin garibi yüksek lisansım da iyi gitmiyor. iyi gitmiyor derken, ben gitmiyorum, yaklaşık bir aydır. bilmiyorum ama içimdeki eğitim hevesi kaçtı herhalde. ya da bilmiyorum noldu. nolmuş olabilir ki.
yoruldum sanırım. çoğu şeye ara verdim hatta. yaşamaya sanki. daha az yaşıyorum bu aralar. daha az konuşuyorum. günlerimi ne kadar boş geçirebileceğim konusunda inanılmaz iddialıyım. sanırım hayatıma bir yön vermem gerekiyor. ama ne yapmak istediğimi biliyor muyum, ya da nasıl yapmam gerektiğini. neden hayatıma yön vermem gerekiyor ki, orası ayrı bir çıkmaz. belirsizlik değilde, bir bezginlik sanırım.
bu dönemlerde insanın düşünmeye vakti oluyor.
şimdi düşünüyorum da, olmuyor. böyle zamanlarda yanlış kararlarını görüyor insan. nerede hata yaptığını anlıyor. sanırım büyümek dedikleri de bu. ben de herkes gibi büyüyorum.
Yoruma kapalı.