22 Aug
2012

Kategori: hayat    |    Saat: 01:42
Yazar: selcjk    |    1 Yorum

herkes gibi olmak

olmamalı, yapmamalı. çabuk tanımamalı, çabuk ısınmamalı, çabuk bağlanmamalı, çabuk sevmemeli. ümit ve umut etmemeli hiçbir zaman. hiç kimse yapmamalı bunu.

davranışları değiştirmemeli, değiştiriyorsa bile dürüst olmalı ya. saatlerce tartışarak karşı çıktığın insan olmamalı.

anlayamadığım o kadar çok şey var ki. yıllar boyu büyüdüğümü düşünürdüm. her sene bir önceki seneye bakarak, “ah ne kadarda salak ve küçükmüşüm” diye kendime hayıflanırken artık büyüdüğümü ve her şeyin geride kaldığını söyler dururdum kendime, birçok kez tekrar edince olacakmış gibi. her şey geride kalmış ve büyümüştüm. ama işin aslı; her gün yeni doğan güneşle beraber ne kadar yanıldığımı anlıyorum ve her zaman yanılacağımı görüyorum. büyümek diye bir şey yok ki. artık emin olduğum bir şey varsa budur o.

neden değiştin ki, hani sen farklıydın, sen böyle değildin hani. ne kadar büyütmüşüm seni. ne kadar da çok. sanırım beklentileri düşük tutmak hayal kırıklığını azaltır, öyle yapmalı. öyle düşünmeli.

bir insanın eleştirdiği bir insana dönüşmesinin süresi ne kadardır ki? bir ay mı yoksa iki ay mı? geçiniz efendim. eğer sen eleştirdiğin insan oluyorsan, o zaman sen gerçekte kimdin ki?

geriye dönüp bakınca üzülmekten başka bir şey gelmiyor aklıma. üzülmek evet.

bu kadar basit olmamalı hayır ya, ben anlayamıyorum bunu. gerçekten birisinin bana izah etmesi lazım bu insanları. neden ve nasıl ya. hayat bu kadar mı basit, insanlar bu kadar mı basit. nasıl bu kadar küçültebiliyoruz kendimizi, nasıl.

inanmak istemiyorum. olmamış gibi düşünüyorum. ama oldu. inanmasam ya da inanmak istemesem de oldu. sen de onlardan biri oldun artık. herkes gibi, sıradan. basit bile değil. hiç. sıfır bile değil. düşünülmeyen. hiç bile değil, boşluk.

nasıl da kandırıyorum değil mi. yapacağım tek şey sen ve senin gibi insanlar için üzülmeye devam edip, bazen de şaşırmak. oynamasını beceremediğiniz tiyatronuza, yapmacıklığınıza gülmek. ta ki ben gidene kadar, her şeyi geride bırakıp gidene kadar. beynime ve kafama sıçana kadar veya. yapabilsem, ne kadar da mutlu olurdum değil mi. mutlu olurduk, olacaktık ya hani.

gülüyorduk hep. şimdi ise sıradan bir bile değilsin benim için. hiç.

bi’ roman, ne kadar ciddi olabilir ki? düşünsene bu romanı yazan kişiyi bir de, oturup üzülüyorum ben de, asıl ona üzülmeli, onun için ağlamalı. senin için değil.

hiç.