acil servis
küçük bir kaza, go kart kazası. bir anlık dalgınlık ya da karşı tarafın hatası. olay olduktan sonra hatanın olup olmaması pek önemli durmuyor. bir sızı, biraz uyuşukluk ve biraz halsizlik. sırtın boyun başlagıcından göğüse doğru bumerang şeklinde bir morluk, kızarıklık. en son çıkmadan önce söyledikleri şey ise, deri altı kanaması, ve travmaya bağlı sağ kolda kas sertleşmesi. gerisinde çok kayda değer bir şey yok gibi. o yüzden devamı sekmesi oldukça gereksiz ya da bilmem vardır belki.
herkes gibi olmak
olmamalı, yapmamalı. çabuk tanımamalı, çabuk ısınmamalı, çabuk bağlanmamalı, çabuk sevmemeli. ümit ve umut etmemeli hiçbir zaman. hiç kimse yapmamalı bunu.
davranışları değiştirmemeli, değiştiriyorsa bile dürüst olmalı ya. saatlerce tartışarak karşı çıktığın insan olmamalı.
2012
fırsat dediğimiz şey neydi
acaba yazacak pek bir şeyim olmadığından mı daha az yazabiliyorum. mantıklı geliyor, ama zamanım yok bahanesi de olabilir, belki üşengeçlik. evet üşengeçlik üzerine çok fazla şey yazabilirim. ya da uzun yıllar önce söylediğim gibi sosyal ağların fazlalığı blogları ölüme mahkum etti. blogspot fırtınasını, facebook, twitter vs aldı götürdü. minimum facebook ve ortalama bir twitter kullancısı olarak sanırım ben de blogumdan uzaklaştım. ama yalnız değilim bu konuda. o yüzden blogları korumak için oralardan olabildiğince uzak durman en iyisi sanırım. bir oyun olarak gördüğüm ve oldukça eğlendiğim foursquare’ı da tükettim şu anda. halbuki bir esenboğa, bir bahçelievler ve 7. cadde mayor’luğu için girdiğim mücadeleyi kazanmışlığım var, gülücük buradaydı. bir süredir de instagram’ın android’e girmesiyle bir kaç fotoğraf paylaşıyorum. şimdilik en eğlencelisi o bence. en iyisi muhafazakar takılıp blogları korumak olmalı.