perdeler
geçen nikaragua’dayım gene, çok güzel bi’ yer gidin derim. pasifik denizi gören iki bulvarın kestiği bir yer var, adı sun set point, bakar mısın güzelliğe, en ucunda da tahtadan yapılmış bir bank, oturunca gıcırdıyor. ilerde batmak üzere olan güneş, denizi başka hiçbir yerde göremeyeceğiniz renklere boyuyor, siz de keyifle izliyorsunuz. iki bulvar demiştim, birisini adı broken dreams boulevard diğeri de lonely road. bankın olduğu yerde yüksek aslında, düşseniz ölmeniz muhtemel, sanki intihar edilmek üzere özel olarak yapılmış orası, muhteşem üçlü olmuş, her şey hazır, tek eksik kendinizi uçurumdan bırakıp kuşlara karışmanız, tek engel beyaz boyası dökülmeye yüz tutmuş metal bir çit. orada durup gözleri kapamalı, belki o zaman uçulabilir.
elimde kitap, okuyorum. kitabın adı perdeler, tuhaf bir roman bu. 25 yaşında bir çocuğu anlatıyor, suçu perdelere atan bir çocuk bu.
nasıl mı?
kasım, on sekiz
çok yazasım var.. o kadar fazla ki yazamıyorum bile. kasım ayı tuhaf, içinde benim doğum günümü barındırmasının yanında “sweet november”ın da yadsınamaz etkisiyle insanların anlam yüklemeye çalıştıkları bir ay, boşverin yapmayın bunu.
yıl aralıkta bitiyor belki ama aslında kasım ayı son ay. yaprakların sararıp dallarından koptuğu, soğukların başladığı, yılın bittiği benimse doğduğum ay güzel kasım. kasım’da yürümeyi seviyorum, soğuk oluyor, yapraklar etrafta, üşüyenler çıkmıyor, sadece tadını bilenler geziyor kasım’da. bu gizli sırrı bilenler keşfedebiliyor kasım’ın sokaklarını, kasım’ın gözükmeyen yüzünü. kopmak üzere olan turuncuya çalan ağacın yaprağını onlar görüyor, acelesi olmayanlar, etrafı dinleyenler biliyor.
meşguliyet
meşguliyeti hiçbir şey yapmamanın vermiş olduğu tembellik olarak revize ediyorum. zira bir insanın meşgul olması diye bir şey olamaz. ancak yapması gereken şeyleri yapmadığı için sıkışık olur, bu da meşguliyete yol açar. zamanı varken hiçbir şey yapmaz, gerekirse bulaşıkları yıkar, evi süpürür, kitaplığını düzeltir, ama ders çalışmaz, nerde bu notlar sormaz, bu sunumlar ne olacak diye düşünmez.
süre daraldıkça mesela 2-3 hafta kaldıkça yarın yaparım diye ertelemeye başlar bu sefer. ne de olsa yarınım ve sonraki günüm boş, hem daha hafta sonu var, ne gerek var şimdiden yapmaya. kendi içinde erteleyip tembelliği devam ettirerek meşgul olur kendince. bu arada hiç beklemediği bir gelişme ortaya çıkarsa işler iyice sara sarpar. olacak iş miydi?
şimdi burası benim özel alanım olduğu için biraz yakınmak, bağırmak ve rahatlamak istiyorum.
kelimelerin anlatamadığı
bazen kelimeler yetmez anlatmaya, o zamanlarda duyguları ifade etmek zorlaşır. evet, tuhaf değil mi? hayır yapamıyorum. o zaman şüphesiz ki susmak lazım gelir, ben de öyle yapıyorum.
unutmadan,
cemal süreyya şöyle buyurmuş;
bazen diyorum ki, “ne olacak söyle gitsin” sonra diyorum “söyleyince ne olacak, sus bitsin”