mezuniyet ve sonrası
“sonrası” daha önemli belki ama önce mezuniyet.
– evet işte çıkış formum, kimlik kartım da burada.
– lütfen bekleyin.
– şuraya “aslını elden teslim aldım” yazıp imzalar mısınız?
– işte mezuniyet belgeniz, bunu kesinlikle kaybetmeyin, diplomanızı alırken bunu teslim edeceksiniz.
– öyle mi, bu kadar mı?
– evet.
bitti evet, aradan geçen beş sene sanki beş gün gibi taze, neredeyse her şeyi aklımın bir köşesinde. bir yanda beş para etmez insanları tanımak zorunda olsam da, dünya tatlısı bir sürü insan var artık hayatımda, kötüyü değil, kazandığım iyi dostlukları düşünerek mutlu olmam da sakınca yok, bak mesela artık pozitif bakıyorum hayata. ne günler yaşadık bu bozkır diyarında, nice mutluluklar, gözyaşları, hayal kırıklıkları, başarılar, başarısızlıklar.. artık hepsi sayfaları yazmaktan yıpranmış, eskimiş defterde kaldı. şimdi yeni bir sayfa açma zamanıdır.
mezuniyetten önce odtü’den gelen haberle biraz burkuldum itiraf edeyim, nasıl olmayım? sadece rakamla 1, yazıyla bir puanla master yapma şansını kaybettim. üstelik önce mülakata bekliyoruz diye mail atmalarına rağmen, insanlar daha dikkatli olmalılar bu konuda, tam sevinçmişken bir saat sonra gelen maille kusura bakmayın hata yapmışız demek ne kadar adil? neyse dediğim gibi odtü de artık eski defterimde kaldı, hayatımın bir diğer dönemine umutla ve mutlulukla bakmak istiyorum artık.
mezuniyet güzel ve eğlenceliydi, balonun olduğu kadar. o heyecan içinde “azıcık” burukluk olsa da içimde, dostlarımla olmanın değerine paha biçilemezdi. bir de burak hoca ortadoğuyu C vermeyeydi iyiydi ama ne yapalım. genel bi soğukluğum var, engelleyemediğim bi şey bu, elimde değil. sevgimi insanlara yansıtamayabiliyorum ama bütün arkadaşlarımı çok seviyorum, hepsinin yeri çok ayrı. onları tanıdığım için şanslı hissediyorum kendimi.
sonrası mı?
tuhaf ve tanımlayamadığım biçimde garip. sabah uyandığımda gülüyordum. ve en son ne zaman sabah kalktığımda güldüğümü hatırlamıyorum. aynı şey gün içinde de oluyor, engelleyemediğim şekilde gülme krizlerine giriyorum, tarif etmekte zorladığım ve uzun zamandır etrafımda olmayan bir his bu. merak ediyorum ne olacağını.
Yoruma kapalı.