yolda olmak
ankara – trabzon 592 km
trabzon – istanbul 900 km
istanbul – düsseldorf 2556 km
dortmund – barcelona 1400 km
barcelona – paris 1037 km
paris – pisa 1077 km
pisa – floransa 80 km
floransa – roma 380 km
roma – düsseldorf 1459 km
düsseldorf – dortmund 70 km
dortmund – köln 100 km
düsseldorf – istanbul 2556 km
istanbul – trabzon 900 km
trabzon – istanbul 900 km
istanbul – ankara 350 km
4 hafta, 5 ülke, 10 havalimanı, 20 şehir, 13.000 kilometrenin üstünde hava yolculuğu! yaklaşık 1000 kilometrelik tren yolculuğu! bir o kadar araba yolcuğu ve şehirleri karış karış keşfeden, yürüyen bir insan!
yolda olmak deyiminin tam anlamını yaşadım galiba, geçen güzel günleri anımsamak bile keyif verici. yeni ülkeler, yeni insanlar, yeni medeniyetler tanımak güzel. bilmediğin yerlerde özgürce dolaşmak mutluluk verici. birkaç aksiliğe rağmen, büyük bir sorun yaşamadan bitirmek, eh işte.
onca duraktan sonra, şimdilik evim diyebileceğim ankara’dayım. bu ankara’ya belki de son gelişim olacak belki de benim için yeni bir başlangıç. bunu her zaman olduğu gibi zaman gösterecek.
tanıdığım herkese, günün birinde sırtına çantasını alıp düşünmeden tatile gitmesini önerebilirim, yalnızlık çoğu zaman zor belki ama, yalnız kalmak, oralarda tek başına dolaşmak da tuhaf bir duygu. yine de yanınızda birinin olmasını ve bu birisini hayatınızdaki en sevdiğiniz insan olması, sanırım yolda olmayı çok çok daha keyifli kılacaktır. benim öyle bir şansım olmadı, eğer sizin şansınız varsa, kaçırmayın, düşünmeyin, sadece gidin. sokaklarda dolaşmaya başladığınız zaman benim burada kelimelerle ifade edemeyeceğim gerçeği anlayacaksınız.
her şeye rağmen ankara’ya geri gelmek heyecan verici, okulda artık son dönem, belki ankara için de öyle, hayatımın 5. yılını geçirdiğim ama tam anlamıyla burada büyüdüğüm şehirle son buluşmamız belki. geçen yıllar, geçen olaylar, geriye dönüp bakınca ne kadar da çok şey yaşamışım diyor insan. ankara, yüzdeki küçük bir tebessüm benim için, ardından gelen küçücük bir burukluk. yaşattıklarından pişman etmeyen bir şehir. bi daha olsa aynılarını yaşamaktan kaçmam dedirten şehir ankara.
önce biraz buruk başladı gezi, ne bileyim giderken hiç heyecanlı değildim. eksik olan bir şeyler vardı belki, bilemem. sonra sonra alıştım biraz. zaten geçen bunca eski geziler hep benzerdi. sorulan soru hep bunca yeri tek başına mı dolaşıyorsun oldu, ne bileyim evet öyle.
artık yolda değilim, dinlenmem lazım belki. geleceğin beni nereye götüreceğini bilmeden..şimdilik son durak ankara’dayım.
Yoruma kapalı.