kendinle yüzleşirken
kimse duymaz, yalan söyle.. yoksa sustukların büyür içinde, her nereye gidersen..
evet kötü çok kötü.. rahatlamak için herhangi bir yere bi şeyler karalamak sanırım yıllardır çoğu insanın yaptığı bir şeydir. bende kıyısından köşesinden yakaladım umuyordum, ama elim nedense uzun zamandır geri gidiyor anlamıyorum niye.
insan yapacak bi şey bulamayınca düşüncelere dalıp gidiyor, o yüzden hep bi şeyle meşgul olmak gerekiyor sanki. bi şeyler izliyordum, şöyle bi şey söyledi izlediğim şeydeki şey “yıllardır hep aynı kaldım” ama böyle bi melankoli bi üzüntü.. yani yıllar sonrada hala böyle mi olacağım diye dövündü galiba. adamın halini görünce ben de korktum, ulan olm sana ne oluyo demeyi başaramadım ve korktum resmen. kendime mektup yazmıştım 2014te açmak üzere, üç buçuk senesi kaldı, yazdıklarımı hatırlamıyorum ama korktum o şeyi izlerken acaba ben ne olacam diye geçen yıllarla beraber.. yanlış anlaşılmasın (lol kim anlayacaksa “tabii ki okuyan milyarlar”) değişmemekten kasıt nedir herhalde anlaması zor değil.. böyle bi sıkkınlık ki nasıl geçer ne zaman biter, bilemeyebiliyor insan haliyle yoruluyor sonra kabuğuna çekiliyor ister istemez.. bi şeyler yazmak rahatlamakken eskiden artık bunun da pek işe yaradığını söyleyemicem, ne zamandır elim delete tuşundan gayrı bir tuşa basamıyor, sanırım yine yapamıcam.
o zaman bi toplumsal mesajla bitireyim,
burada sivrisineklere sesleniyorum.. kaçabilirsiniz ama asla saklanamazsınız.. dur yahu yoksa saklanabilirsiniz ama kaçamazsınız mı olacaktı? bilemedim şimdi.
Yoruma kapalı.