gidiyorum
her şey saçlarımı kestirmem ile başladı, dün de sakallarımı kestim. dahası bugün gidip “biyometrik” vesikalık fotoğraf çektirdim. çok duygulu anlar yaşadım bundan önceki fotoğraf çektirmem taaa 2005 yılına dayanıyor. yuh be zamana bak ne kadar da çabuk geçmiş, vay anasını arkadaş. -aslında bu fotoğraf konusunda söylemek istediğim oldukça şey var ama söylemicem- işi abartıp emniyete gidip 6 aylık harç ücretini yatırdım, artık sırada 1 haziran saat 13.30daki görüşmede, yolun yarısını tamamladım diyeceğim neredeyse ve henüz kararımı değiştirmedim.
en kötü günler
tarihe not düşülsün, yaklaşık bi’ buçuk aydır hayatımın en zor ve kötü zamanlarını geçiyorum, çok nadir şey vardır beni bu kadar yaralayan ve üzen. bu hayatımda çok farklı bir noktaya hem geldi hem de getirdi beni. umarım geçer, umarım biter.
sabahları mutsuz uyanmak
evet kesinlikle paha biçilemez. bugünlerde onlarca mesaj alıyorum neden blogunu boşladın hiç bir şey yazmıyorsun diye (palavra) peki ya beni nicedir boşlayan hayata ne demeli? hiç mi suçu yok onun? tek suçlu benim yani, gerizekalı gibi somurtarak sabah 7 de uyanıyorum. elimizden uçtu uçacak ama hala biz bi tarafından yakalayamadık hayatı. kısmen kendimi kandırarak bi şekilde devam etmeye çalışıyorum ama artık sıkıldım ya, her sabah yüzüme yeni zorlama bi ifade takmaktan, samimiyetsiz yüzlerden.. sona yaklaşıyorum, gidicem ve dönmücem o olacak.
öyle sanmışım
evet öyle sanmışım, döndüm desem de meğer dönememişim tekrar. ne zamandır aksilikler bırakmıyor yakamı, hiçbir şey doğru gitmiyor hayatımda.. sıkılmaya başlıyorum, çekilmez, mutsuz, huysuz adamın teki olup çıkıyorum. baksana yeni icat geldi başımıza ön çapraz bağlarımız kopmuş, ne güzel. artık öyle spor yapmak felan yokmuş.. ne güzel ülser olalım artık istediğini yeme devri kapansın densin, şimdi de bu. ulan şu kötü hayatımda bi zevkimiz, vakit geçirme şeyimiz spordu, onu da yapamazsak ne yapacağız başka? haa bak ne dicem şimdi buraya bunları yazıyorum ama biliyo musun, tek gözüm bandajlı.. ben alıştım artık sen de alışırsın.. ama anlamlandırmak istiyorum, olmuyor.
canım da çok sıkkın bi’ süredir. böyle hiçbir şey yapmak istemiyorum, konuşamıyorum. aa bak dün fenerbahçeyi yendik, kupayı kazandık, iyi geldi özgürce bağırdım, haykırdım, konuları farklı olsa da kimse işe yaramadığını söyleyemez. burdan uygar dünyaya seslenmek istiyorum, sorunları yokmuşçasına görmezden gelmek, sonucu kötü de olsa bir adım atmamaktan daha iyi değildir. bak yine kendi kendime konuştum. en iyisimi artık hep ben yine ben tekrar ben. ben ben ben ben. evet hep ben. neyse ne kaldı şunun şurasında?