mutlu bir gün
ne berbat bi gündü! yeterince çalışmadığım üç sınava girdim, artık adım atacak halim yoktu servisten indiğimde, cadde boyu ilerlerken aklımda yarın yine yeterince çalışmayarak gireceğim iki sınav yoktu, doğum günüm vardı elbette.
aklımdan geçiyor, yaş pastaya neden yaş pasta denmiş diye, ıslak olduğundan değil herhalde, acaba yaş günlerinde kesildiği için mi yaş pastadır diye salak salak düşünüyorum.. yürümeye devam ederken soğuğun etkisiyle iyice büzüşmüşüm.. ulan diyorum şu kadere bak doğum gününde insan üç sınava girer mi? ayıp değil mi diye.. zaten bi başımayım, işte bu noktada düşünceler ele geçiriyor beni.
abi doğum günü pastamı keserken bi fotoğraf çekenimiz yok be, yaş geldi yirmi üçe ayıp. olm fotoğrafı bırak lan asıl yalnızlık kendi doğum günü pastanı kendin almaktır, abi ötesi yok. daha beteri var yeğenim tek olduğun için küçük pasta almaktır yalnızlık.. işte beynimin içini kemiren bu fikirlerle yaklaşıyorum eve.. neyse diyorum dünden kalan pizzaları yerim sonra küçük pastama bir sürü mum koyar üflerim, nedir ki yani, dert etmeye ne gerek var.
apartmanın kapısını açıp yavaşça çıkıyorum merdivenleri yorgunluktan bitap düşmek üzereyim sonra merdivenlerin tutacaklarına bağlanmış bir adet balon görüyorum, alla alla ne ki bu diye merak ediyorum, bi adım attıktan sonra bakıyorum ki kapım ve çevresi balonlarla süslenmiş, uçlarına da ufak bir not düşülmüş…
haha oturup ağlıyorum resmen merdivenlerde, en son ne zaman bu kadar mutlu olmuştum diye düşünüyorum ama aklıma fazla sahne takılmıyor, o kadar çok seviniyorum ki küçük bi şakayla karşılık vereceğim bu jeste. o değilde orada ismi yazılan dört tane bana ne kadar şanslı olduğumu hissettiren insan var. o kadar şanslıyım ki onlar yanımda.. o kadar şanslıyım ki onlar benim arkadaşım.. hepsini çok seviyorum, iyi varlar, hep olsunlar…
Yoruma kapalı.