yine mi pazar?
pazar günleri dışarı çıkmaktan nefret ediyorum, her yer sessiz, ıssız.. insana yalnızlığını hatırlatıyo hele bi de yağmurluysa hava, sararmış yapraklarla dolu boş bi sokakta buluyorsunuz kendinizi.. hiç işim yokmuş, gerçi yoktu zaten, ders çalışabilecek mişim gibi kütüphaneye gittim, oturdum otuz dakika sonra kalktım eve geldim nasıl uzak hissetim kendimi, napıyodum ki orada?
..o kadar kötü bi hal alıyo ki durum bazen, boktan, önemsiz gibi görünen şeyleri nasılda büyütüyorum kafamda nasılda canımı sıkıyo, aslında canın sıkkınlığı o aptal ve önemsiz şeylerin aptal ve önemsiz olması veya önemli bi şeymiş gibi hissettirmesinden değil, sadece canımı sıkıyolar çünkü o kadar boşum ki, zihnim saçma sapanlar şeylerle bulanıyor, bazen dalıp gidiyorum aptalca şeyler düşünüyorum, o kadar aptalca şeyler ki daha sonra ne düşündüğümü hatırlamıyorum, dalıyorum aradaki zaman kopuyo, nerdeyim bene dönüyo durum..
sıkıldım artık ya.. kendimden korkuyorum bazen şu an korktuğum gibi.. hep derdim ya içinde ki sıkıntıyı atmak için bi şeyler yazmalı insan diye, rahatlamalı, olmuyo ama ya; neden midemde ki bu kramp geçmiyor? dün sınavda da mutluluk üzerinde bi okuma parçası vardı insanların bilmem kaçı için mutluluğun dayanak noktası paraymış, para ne ya, parayla ne mutluluğu elde edilebilir ki?
ya mutsuz uyanmak o kadar lanet bi şey ki.. pazarları allah kahretsin ya, şarkılarında canı cehenneme, masanın üstündekileri fırlatmak neyi değiştirir ki? camı açıp dışarı mı atlamalıyım?
Yoruma kapalı.