bu bayram başka bayram
bugün bayram, dün de bayramdı; önceki gün de. diğer bayramlardan farklıydı, ailemden uzakta ilk bayram, ne büyük bir ilk benim için, bayramlar şeydir ya hani kaynaşılır, mutlu olunur, ziyarete gidilir.. geçen seneyi anımsıyorum bayramı, o zamanda gitmiyodum, sonra bi bakmışım ilk ayrı bayramımız olucak bu, atladık gece otobüse sabah dayandık kapıya, ben geldim! bu sene gitmedim, neden, niçin, nasıl, kim, ne zaman gibi soruların cevabı yok bu arada neden ve niçin zaten aynı şeyi sormuyorlar mı? bilmiyorum. yalnız moralim çok bozuk neden bilmiyorum, şu an bişeyler yazmak hayatın en zor şeyi gibi geliyo, öyle midir gerçekten?
bayram diyoduk..
evet bu bayramdan önce gidip ciciler almadık, bildiğin yırtık ayakkabılarım, sökük eşofmanımla mutluydum. köselileri çektik altımıza, üstümüzde takım elbise durumumuz yok yani, gerçi ne zaman oldu ki? merak ediyorum yahu acaba ne zaman takım elbise + köseli ayakkabı kombinasyonuyla merhaba diyeceğim hayata. evdeydim, dışarı da çıktım bazen.. kimse gelmedi haliyle, hem kim gelecekti ki zaten? odamda vakit geçirdim, film izledim, müzik dinledim; birde pizza yedim unutmadan..
bu bayram kimsenin elini öpmedim, hatta kimseyle bayramlaşmadım yüz yüze. çok garipti benim için, ama özel birisiyle bayramlaştım en azından. çok yalnızım be günlük!
bayram sabahı erken kalkmadım, kalktığımda şaşırdım önce, bayram mesajı doluydu telefonum! şekerler hepinizi çok seviyorum iyi ki varsınız.. kalktım kafamı kaşıdım.. açtım müzik dinledim biraz..
çok yalnızız be atam!
bayramlaşacak kimse yoktu etrafta, gittim atama sığındım, gittim bayramını kutladım atamın! en azından kendimi mutlu ettim..
ne bileyim, keyifsizim nasıl bi bayramdı ki bu, anlamadım. bizim orda kapıyı çalıp şeker isterdi çocuklar yahu, burda o da yok.. tek kapımı çalan gelen pizzacıydı..
sen de mi ismail?
Yoruma kapalı.