ıslanıyorummm..
evet hemde nasıl!
odamın %70ini toplamayı başarabilince kendime ödül olarak zaman ayırmaya karar verdim ve yeni dönemde gerekebilecek kırtasiye malzemeleri almak için 1-2 saatliğine armadaya gittim, dönüşte markete de uğrayıp bişeyler alacaktım ama boşuna taşımayayım diye tansaştan alırım dedim, herşeyi hallettim çıkarken de bi idda oynadım, ilk 3 maçı tuttu şu an! herşey normal ve iyi gidiyordu tansaşa girdim ve alacaklarımı aldım, ödeyip kapıya yaklaştığımda bi ses duydum! hah nasıl bi yağmurdur bu, nasıl şakır şakır yağmadır o, herkes bi yerlere kaçışıyodu, 2-3 saniye bekledim, hiç duracak gibi gözükmüyordu, hala yağıyor! bu fırsatı kaçıramam dedim ve ilk adımımı attım yoğun yağmurun içine!
aman allahım!
bu nedir, nasıl bi yağmurdur, nasıl bi güzelliktir! yağmur üzerime vurdukça hafifliyorum resmen, bi saniye giderken durdum, durup toprağı koklamak istedim, gözlerimi açtım ankaradayım! üzüldüm ama devam ettim. yağmurun sesi, insanların kaçışı şey gibiydi, bilmiyorum anlatılamıyor burası, bizzat yağmurun tadına varmak lazım. koskaca 7. cadde de bi ben bi yağmur kalmıştı sanki, herkes kaçıştı yağmur adam öldürüyorcasına, normalde saatte ki hızları 0.000000001 km olan “kokona”lar bile koşuşturuyodu, durdum teşekkür ettim yağmura böyle bi şeye tanık ettiği için.
baştan aşağı ıslanmak bu olsa gerek, aldırış etmeden yağmura yoluna devam etmek; zihnime soruyorum ne zaman benzer güzel bi yağmur oldu diye fazla gelmiyor aklıma. hem evde sular kesik, böylelikle duş alma derdinde kurtulmuş oldum..
deli gibi ıslandım, pişman mıyım? hayır, mutlu muyum? bilmem, bi daha olsa yapar mıyım gene? kesinlikle.
garipti.
yağmur beni bi silkeledi kendime getirdi sanki, üzerime düşen her damla bişeyler aldı götürdü benden; anlayamadım..
günün birinde yakalırsan yağmura, koşma! bırak yağsın üstüne..
unutma.
Yoruma kapalı.