yalanci
genctim, hayallerim vardi. nasil olmasin? buyudum, gitti hepsi. nasil gitmesin? insanin bi hayali olmali her zaman, tutunacak bir dali. yoksa eger hayattan zevk almaniza yarayacak o sey, iste o zaman baslar gercek hayat. aslinda ne kadar bos yasadiginizi, sadece gunleri doldurdugunuzu farketmezsiniz, zombi gibi mimiksiz.. aslinda farkedersiniz biliyo musun, farkedersiniz ne kadar bos oldugunuzu ama kabul etmek istemezsiniz cogu zaman. gundelik seylerle o yokmus gibi davranirsiniz, kurdugunuz o sacmalik icinde oyunun bi parcasi olursunuz. oyle oldu mu da, anlami yoktur yasadiginiz yerin, tanidiginiz insanlarin, sahip oldugunuz metalarin. bence bostur hepsi. cunku siz aslinda siz degilsinizdir, sadece o gunku o ayki rolunuzu oynuyorsunuzdur. ne kadar iyi oynadiginiz o aciyi ne kadar uzun suredir yasadiginizla birebir otusur. ben birisini taniyorum, artik kendini o kadar kaptirmis ki bu oyuna, gercek kendisinin kim oldugunu hatirlamiyor, nelere gulup nelere uzuldugunu animsamiyor, belki de kimligi o olmustur, olene dek o “ruya”nin icinde hapsolmustur.
herkes ve her sey yalanci. insanlar, gunler, haftalar, aylar. mevsimler yabanci artik. yillar yalanci, hatirda kalmayan, bosa gecen. yalanci herkes, ayni benim oldugum gibi.